U komentarima na moje objave u kojima sam pisao o počinjenim zločinima nad Srbima u Ritu i Sijekovcu, vjerovatno sa namjerom da opravdaju činjenje zločina nad Srbima u brodskoj opštini, spominjano je mjesto Ravno, u Hercegovini. Komentatori tvrde da je Jugoslovenska narodna armija, 1. oktobra 1991. godine, napala to mjesto i izvršila „agresiju“ na teritoriju sadašnje nezavisne BiH, a tada jugoslovenske federalne SRBiH.
Da se prisjetimo najznačajnijih istorijskih događanja iz tog perioda:
Hrvatska je postala članica UN-a 22. maja 1992. godine. Sedam i po mjeseci ranije, 8. oktobra 1991, Hrvatski sabor je donio „Odluku o raskidu svih državnopravnih veza Republike Hrvatske s ostalim republikama i pokrajinama SFRJ“.
A u jugoslovenskoj federalnoj jedinici SRBiH još se nije desila ni skupštinska sjednica na kojoj su preglasani srpski poslanici i na kojoj je usvojen „Memorandum o suverenosti BiH“.
Dakle i jedna i druga republika još uvijek su, tog 1. oktobra 1991, bile zvanično republike u SFRJ, a JNA jedina legalna oružana snaga u Jugoslaviji.
Šta se stvarno desilo 1. oktobra 1991. godine u selu Ravno, kod Trebinja? Prije negoli odgovorim, da napomenem da je Ravno bilo većinsko hrvatsko selo, a njegovo šire okruženje većinski srpsko.
- oktobra 1991. godine desio se masakr vojnika JNA u Ivanici, opština Trebinje, blizu graničnog prelaza sa SR Hrvatskom – gdje su, dok su užinali, od granate dubrovačkih „branitelja“ poginuli: Željko Vico, Dragomir Kovač, Predrag Putica i Božo Kokić iz Trebinja, Vukola Jaćimović iz Bijelog Polja, Afrim Zulfiju iz Kumanova, Setar Ramadani iz Peći, Numan Redžepi iz Tetova i Nermin Hodžić iz Bihaća. Smrtonosnu granatu na njih je naveo Jovan Sredojević, zastavnik-vezist hrvatske nacionalnosti iz te brigade, koji je poslove špijunaže i sabotaže za hrvatsku stranu nastavio da obavlja sve do svoje pogibije 24. marta 1992. godine. U istom danu je jedinica JNA upala i u zasjedu u Čepikućama. Ubijeni su rezervisti iz Crne Gore: Ranko Bojić, Vojislav Bulatović i Tomislav Bulatović iz Kolašina, Željko Pandurica i Milovan Smolović iz Kolašina, Radisav Srdanović i Rasim Muradbašić iz Podgorice. Preko 20 njihovih saboraca je teže i lakše ranjeno. Sačekuše vojnicima JNA priređene su i u Grabu gdje su ubijeni: Minja Delibašić, Petar Nikčević i Milutin Nikolić iz Nikšića, te u Osojniku gdje su ubijeni: Milija Lučić iz Nikšića, Zoran Kovačević iz Kumbora, Bogdan Lazić iz Zavidovića, Veljko Mumalo iz Trebinja i Taip Aljiu iz Gostivara.
Nakon 1. oktobra 1991. godine, borba za Ravno nastavljena je do novembra 1991. Posljednja borba je bila bitka za Kijev Do, 13. novembra 1991. Tako je Ravno sa svojim zaseocima palo je pod kontrolu JNA.
Ako neko zna neku drugu istinu kada su u pitanju Ravno i 1. oktobar 1991. godine – neka izvoli, i kaže šta zna.
(Doktor Dragan Đokanović, 27. 03. 2026)
Napomena: Fotografisano u Trebinju – Republika Srpska
