U televizijskoj emisiji u kojoj sam gostovao zajedno sa predsjedavajućim Predstavničkog doma Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine, Draganom Miokovićem, naveo sam da je rat u Bosni i Hercegovini počeo nakon ubistva policajca Petra Petrovića 04. aprila 1992. godine, i upitao Miokovića, (koji je u vrijeme ubistva Srbina Petra Petrovića takođe radio u sarajevskoj policiji), ko mu je ubio kolegu u Stanici milicije u Novom Sarajevu. Ostao sam bez odgovora jer bi Mioković bio „razapet“ od svojih stranačkih kolega i drugih koalicionih partnera svoje stranke da je ispričao istinu o tome ko je te noći, 4. na 5. april 1992. godine, krenuo u osvajanje tadašnje Stanice Milicije Novo Sarajevo.
Da li je oružana odbrana Srba u BiH, odnosno bitka za spasonosnu Republiku Srpsku, počela nakon ubistva policajca Petrovića u Novom Sarajevu (kojeg su mogli ubiti ili njegove kolege, ili neki drugi naoružani ljudi koji su te noći zaposjeli navedenu stanicu milicije)?
Iako je 1. aprila 1992. godine naoružana jedinica Željka Ražnatovića Arkana upala u Bijeljinu, (navodno kao odgovor na napad naoružanih i uniformisanih Muslimana i Hrvata na srpsko selo Sijekovac i počinjene zločine nad tamošnjim Srbima, 26. i 27. marta) – to se ne može nazvati organizovanom borbom Srba iz BiH, jer Srbi iz BiH nisu ušli u Bijeljinu sa Željkom Ražnatovićem.
Međutim, nakon noći 4. na 5. april 1992. godine, ubistva policajca Petrovića i zaposjedanja policijskih stanica u Sarajevu od strane naoružanih grupa iz Sarajeva, tokom dana 5. aprila, Srbi-pripadnici Specijalne jedinice MUP-a BiH izdvajaju se iz te jedinice i odlaze u Školu milicije na Vracama. Prethodno se zaustavljaju u Domu kulture Vraca, u kojem jedna grupa Srba sarajevskih policajaca, čuvši za ubistvo svog kolege Petrovića, započinje stvaranje srpske stanice policije u Novom Sarajevu. Ta neformalna stanica policije na Vracama, zajedno sa pripadnicima specijalne policije koji su ušli u Školu policije na Vracama, jeste začetak stvaranja Policije Republike Srpske.
Sutradan, 6. aprila 1992. godine, hrvatske jedinice napadaju Kupres, (prethodno su osvojile okolinu Kupresa, čineći zločine nad civilnim srpskim stanovništvom. Narednog dana, 7. aprila 1992, dolazi do žestoke borbe na Kupresu između pripadnika JNA i hrvatskih oružanih jedinica. Pripadnici JNA oslobađaju Kupres i okolna sela, a hrvatske jedinice protjeruju u Hrvatsku.
U isto vrijeme, 7. i 8. aprila 1992, pripadnici JNA ulaze u Višegrad i sukobljavaju se sa naružanim muslimanskim jedinicama.
Dana 6. aprila počinju i sukobi u Foči i traju do 14. aprila, kada Srbi uspostavljaju potpunu kontrolu nad ovim gradom.
Od 8. do 10. aprila se vode i borbe za Zvornik, JNA ulazi u Zvornik 10. aprila i preuzima kontrolu nad gradom.
Dakle, istorijska je istina da su muslimanske i hrvatske jedinice na početku rata u BiH imale žestoke sukobe sa Jugoslovenskom narodnom armijom, a poslije toga vodile i, skoro tri i po godine, rat sa Policijom Repubike Srpske i Vojskom Republike Srpske.
Sjedili smo Radovan i ja zajedno u Skupštini BiH, 14. oktobra 1991. godine, kada je otišao do skupštinske govornice i rekao: „Ovo nije dobro što vi radite. Ovo je put na koji vi želite da izvedete Bosnu i Hercegovinu ista ona autostrada pakla i stradanja kojom su pošle Slovenija i Hrvatska. Nemojte da mislite da nećete odvesti Bosnu i Hercegovinu u pakao a muslimanski narod možda u nestanak.“
Nakon Radovana izašao je i Alija Izetbegović za skupštinsku govornicu, da kaže: „Ne može nestati jedan narod.“
Nažalost, Bosna i Hercegovina je bila u paklu rata. Nisu u tom ratu nestali ni Muslimani, ni Srbi, ni Hrvati, ali je poginulo mnogo i jednih, i drugih, i trećih.
(Doktor Dragan Đokanović, 06. 02. 2026)
